آتیه / داستان کوتاه / علیرضا ذیحق

  علیرضا ذیحق

آتیه

داستان کوتاه

پای مجسمه ایستاده بود . همسرش مرتب از او عکس می گرفت . تا که زن گفت :

- بسه دیگه . بین این همه عکس یکی دوتاش شاید به درد خور بود .

- ترسم از این است که باز نپسندی . اصولا به هر عکسی که می گیرم ایراد می گیری .

خوی ناغیل لاریندان : زیرناچی / یازی یا آلان : علیرضا ذیحق

علیرضا ذیحق

خو ی ناغیل لاریندان :

زیرناچی

بیر گون وارایدی بیر گون یوخ ایدی .گون لرین بیرینده زیرناچی بیر کیشی وار ایدی .زیرنا چالان دیشی دوشموشدی و کاسیب لیخ  بوله سینه بَح زور وئریردی .سالدی چیخدی گؤردی اؤلمه سی فالماسین نان یاخچی دی .قوللارینی بوش بئکار توولویوب قره گون نن اَل لَش مَح بوله سین یورموشدی .باشینا ویریر کی گئده  شاهین یانینا . شاه قاپی سیندا نؤکرلر  اونو گؤروب قووورلار .

مکتوبات / وداع عاشقانه / یادداشتی از علیرضا ذیحق

  مکتوبات / یادداشتهای علیرضا ذیحق

وداع عاشقانه

میان ورق پاره ها دنبال یادداشتی بودم که نوشته ای کوتاه به چشم ام خورد .داستان یک عشق قدیمی بود که روزگاری درگیرش بودم و اما  بنا به تعهدات خانوادگی که داشتم باید دل می کندم . سعی ام را می کردم و اما  نمی توانستم قانع اش کنم . روزی یادداشتی که از دل ام برمی آمد برایش نوشتم و این وداعی شد برای همیشه . هرچند که هنوز هم هروقت یادم می افتد اشک از چشمان ام می زند بیرون . متن یادداشت چنین بود :

"دیری است که  زمانه برای من ، دل و دماغی برای شور آفرینی باقی نگذارده است . این وسط وقتی  یک جان شیفته هم  به طرزی شگرف و روحنواز ،  قلب مرا از عطر و نور آکنده می سازد ، مثل یک تکه سنگ در خود فرو می روم و تمام وجودم  کتیبه ای  صخره وار می شود که با همه ی حرفهای نقشینه وارش، فریادی از آن بر نمی خیزد . می گویم فریاد که هرچه هست از قلب برمی خیزد و وقتی  دلی به سترونی و بی جوششی خو گرفته است ، احساس نیز کرخت می شود . هستی ات کویری می شود که اگر چشمه ای از مهر نیز در آن بجوشد تا بجنبی در شن های دلگیری گم می شود . کلمات ، رنگ می بازند و وقتی امیدی به فردا نداری که آسمان روزها در این دیار یا همه یکرنگ اند و یا که بدتر از دیروز و پریروز ، واژه ی امید را نیز نمی توانی تکرار کنی . وقتی امیدی نیست آرزونمی شکفد و جرات مهر ورزی گرفته می شود . مفتون بودن را باور می کنی و اما درگیر یک جریان عاطفی شدن ، اعصاب ات را مثل خوره نقب می زند . سکوت می کنی که شاید از یاد بروی و وقتی هنوز از یادت نمی کاهند ، چاره ای نمی ماند جز آنکه حرفهایت را روی کاغذ بریزی و برگی به یادداشتهای دلتنگی ات اضافه کنی . دوست داری که یکی به دوستی می خواندت و در میانسالی روزگارت ، هنوز از چهره ی فناشده ات دوری نمیگزیند . یکی که چون الماسی تراشیده  تارو پود هستی ات را روشن می دارد و برایت عزیز است وبه تعبیر شاعر ،  چون ستاره ای رسته از فساد خاک است و اما می خواهی که فراموش ات کند . چرا که زندگی سراچه ی رنج است و در پیله های تو در تویی که ما را احاطه کرده و ما را توان گسستن آن شرایط نیست بهتر است که دوستی ها جاودانه بمانند  و دلدادگی ها را ، چون خاموشان نظاره گر باشیم . حافظ می گوید :" ز دست بخت گران خواب و کار نابسامان – گَرَم بُوّد گله ای رازدار خود باشیم "

شعر ی از منصوره اشرافی به زبان ترکی / ترجمه : علیرضا ذیحق ( همراه با متن فارسی )

  شعر ی از منصوره اشرافی / ترجمه : علیرضا ذیحق 

بیر وطنه فیکیرله شیره م کی سنسن

آما وطن

سئرچه لرین آوازی اولمادان وطن اولارمی ؟

کؤنلومده قوشلارین  غوغاسی دیر

کی اگر ، بازولارین پناهیندا  

سینه ن گئنیش لیک بوغدالیقینا

باشیمی قویام

اونون پایتختینی  ،

تکجه

مین قوشون آوازی نین اولدوزو

دولدورا بیلر .  

واقعیت " رضابراهنی " در غیر واقعیت " ( نقدی برآزاده خانم و نویسنده اش ) / یادداشتی از علیرضا ذیحق

علیرضا ذیحق

واقعیت " رضا براهنی " در غیر واقعیت

آزاده خانم و نویسنده اش ( چاپ دوم )

یا " آشویتس خصوصی دکتر شریفی "

رضابراهنی

نشر قطره

چاپ اول : 1376 - ( 632 صفحه )

رضابراهنی با رمان یا به قول خودش داستان بلند " آزاده خانم و نویسنده اش " پا در راهی غیر متعارف می گذارد و در لبه ی تیغی به راهرَوی ادامه می دهد که هر فاصله اش خبری فجیع از سقوطی مأیوس کننده  می دهد و اما هر چه هست صعود است و سقو ط نیست .