معرفی علیرضا ذیحق در نشریه " نوید صبح " / مجید جعفرزاده کسیانی

Ads by CloudScoutAd Options

معرفی علیرضا ذیحق در نشریه " نوید صبح "

مجید جعفرزاده کسیانی                                         

" آشنایی و نهایتا دوستی بنده با علیرضا ذیحق ، این نویسنده ، داستان نویس و شاعربرتر و توانمند استانی و ملی و حتی شاید جهانی به سال 1365 برمی گردد ، یعنی درست زمانی که ایشان یک معلم بودند و همیشه قلم به دست و از آنجایی که حقیر به قلم عشق می ورزیدم به خاطر عشق به قلم ، دوستی و عشق بین ما جان گرفت

«علیرضا ذیحق» و ترجمه آذری داستان های کوتاه فارسی / علیرضا عطاران ( آرام )

علیرضا عطاران ( آرام )

«علیرضا ذیحق» و ترجمه آذری داستان های کوتاه فارسی

«علیرضا ذیحق» نویسنده پرتلاشی است که هم به فارسی مینویسد و هم به آذری. ضمن این که داستانهایی از فارسی به آذری ترجمه کرده است.
«سعادت نامه» مجموعه داستانهایی از نویسندگان معاصر است. [محمدعلی جمالزاده، صادق هدایت، جلال آلاحمد، غلامحسین ساعدی، محمد بهارلو، علی آرام، میترا الیاتی، میترا داور، فرشته نوبخت.] که به زبان آذری ترجمه شده است و به صورت فایل پی دی اف منتشر شده است.

محمود و قیز نگار /داستان عامیانه آذربایجان / علیرضا ذیحق

  علیرضا ذیحق

محمود و قیز نگار

داستان عامیانه آذربایجان

خواجه احمد با بخت بلندی که داشت بعد از سالها درد بی اولادی صاحب پسری می‌شود و ایل و تبار در جشن و شادی او شرکت می‌کنند .بزم و ضیافتی به پا می‌شود که به قول مردم، صدای ساز و دف آن، مهتاب را نیز به رقص وا می‌دارد .

خواجه احمد اسم پسرش را " قول محمود " می‌گذارد و وقتی که او به سن هجده سالگی می‌رسد ،او را که جوانی برومند و فصیح بود ، جانشین خود معرفی کرده و به تاجران می‌گوید :

یادداشتی بر " معشوق بی صدا " نوشته ی " منصوره اشرافی / علیرضا ذیحق

  علیرضا ذیحق

`

یادداشتی بر " معشوق بی صدا " نوشته ی " منصوره اشرافی

منصوره اشرافی به عنوان یک هنرمند زن که هم اهل شعر است و نقاشی و هم نوشتن، درکتاب " معشوق بی صدا " * رویکردی دارد به مبحث زن در هنر و خصوصا جایگاه زن در ادبیات فارسی که پدید آورندگان آن عمدتا مرد بودند وتأ کید بر نقش " معشوقه " بودن زن ، از رنگ و جلوه ی زیادی برخوردار می باشد :

---

حکایت میرداماد / از افسانه های آذربایجان / علیرضا ذیحق

حکایت میرداماد

‏علیرضا ذیحق
 

از افسانه‌های آذربایجان

‌یه روزی دختر پادشاه ازحموم برمی گشت که راهشو گم می کنه. این ور اون ور سر می کشه و آخر سر می بینه شب شد و تو تارکی دیگه چشمش جایی رونمی بینه. تو این هیر ویر چشمش می خوره به ‌یه خونه‌ی فسقلی که ازپنجره ش نور می ریخت و میره در می زنه. جوونکی طلبه بیرون میاد و تا دختره می گه راهشو گم کرده بفرما می زنه. جوونه که سرش به کتاب بود تا می بینه دختره گشنه شه پا می شه و سفره میندازه .