دانلود کتاب " آدم ، آدم نبود " / مجموعه داستان / علیرضا ذیحق

آدم ، آدم نبود / مجموعه داستان / علیرضا ذیحق

سه شعر از آیلا گورِل (شاعر معاصر ترکیه )/ترجمه :علیرضا ذیحق

سه شعر از آیلا گورِل (شاعر معاصر ترکیه )/ترجمه :علیرضا ذیحق

۱ ـ

هیچ راه همواری نبود

ونیز، راهی بلند و طولانی

در این راهی که من آمدم .

به هرجایی پا نهادم

انگشتانم خون شدند .

کندو کاوی درهمگامی های بهرنگی و فروغ فرخزاد / علیرضا ذیحق

کندو کاوی درهمگامی های بهرنگی و فروغ فرخزاد

این قصه ایست که خلق ها می سرایند

اگر یکی از صدا بیفتد، دیگری به صدا در می آید

قصه گو باز می ماند، و قصه دوام می یابد.

                                                        علیرضا نابدل

صمد بهرنگی و فروغ فرخزاد به عنوان تأثیر گذارترین چهره ها در تاریخ ادبیات ایران ، مردگانِ جوانی اند که با آثار خلاقه و کسوت برنایی شان به رازی  ازجاودانگی دست یافته و همچنان جوان مانده اند .  فروغ فرخزاد که متولد 1313 خورشیدی بوده ، پنج سال از صمد بهرنگی بزرگتربوده و وقتی صمد در شهریور 1347 به آبهای ارس پیوست ، نزدیک دوسال از وداع فروغ و حادثه ی مرگ اش می گذشت . 

نگاهی به شعرهای "مینو نصرت" / علیرضا ذیحق

خسته از کوچه های زره پوش جهان

نگاهی به شعرهای "مینو نصرت"

به باور " نیما یوشیج " که بانی و مبدع تراوشات نوین شعری در زبان فارسی است " شعر نه لفظ است، نه توازن الفاظ است و نه قافیه... شعر وصف آرزوها و آمال درونی است ".احمد شاملو نیز که اشعار او سخت و عمیق ریشه در بافت اصیل واژگان زبان شعری دارد از شعر به عنوان " معجزه ی کلام " نام می برد. رضابراهنی هم در مقام یک شاعر، و تحلیل گر جدی شعر که سکاندار نقد ادبی در ایران است، با نگاهی به تطورات شعرمعاصر صراحتا می گوید:" من از زبانهای موجود در شعر فارسی خسته شده ام. شعر فارسی باید جهت دیگری پیدا کند. شاید یکی از جهت هایی که این شعر در آینده پیدا خواهد کرد شعر " فروغ " باشد. اما آن کارها هم آن قدر مقلد پیدا کرده که دیگر به نظر من خسته کننده شده است...شرایط تازه، زبان و بیان تازه می طلبد.باید زبان تازه ای پیدا شود که جای این شیوه ی بیان را بگیرد. به نظر من نه زبان شاملوو نه فروغ و اخوان قادر به بیان نیازهای ما نیستند..."

آدم کوچولو / داستان کوتاه / علیرضا ذیحق

آدم کوچولو

علیرضا ذیحق

آدم کوچولوی  یک خانه ی نقلی هستم که پدر بزرگ ، همه چیز را از چشمان آدم می خواند . من نیز با این که تو عمرسه چهار روزه ام جز چند نفر را با چشمان خود ندیده ام ، فکر او را می خوانم . او می گوید من اندازه ی کفتری ام که رو شانه ی آدم می نشیند و اما این قدی نمی مانم . حدس اش این است که من قدم از او بلند تر خواهد بود. اما از لحظه ای که من زاده شده ام او سخت غمگین است . اوّل اش دل ام گرفت که چرا ازدیدن ام خوشحال نیست . اما تا ته فکرش را خواندم دیدم خیلی هم خوشحال است و اما از این دنیا دل خوشی ندارد . به مادرم می گفت آخر عاقبت ِ این مردم مرا می ترساند . تا پا می گیرند ،